Startpagina / Kennisbank / Een diploma controleren / Gratis diplomaverificatie
Gratis een diploma controleren
De gratis manier om een diploma te checken, en de “gratis checks” die valkuilen zijn
U wilt een diploma gratis verifiëren, en voor u liggen twee checks die niets kosten en allebei “geverifieerd” zeggen. Slechts één ervan raadpleegt de gegevens van een universiteit. Zo houdt u ze uit elkaar: volg het geld.
Voor elke gratis diplomacheck betaalt iemand. Zoek uit wie
Stel: u hebt een klein bedrijf en twee kandidaten in de laatste ronde, allebei met een Brits diploma, en die moeten vóór maandag gecontroleerd zijn. De officiële dienst vraagt om een account en een betaalkaart, dus zoekt u iets gratis.
Onderaan het diploma van kandidaat A staat een adres gedrukt om het “gratis te verifiëren”. Kandidaat B stuurde een link van de dienst voor digitale diploma's van de eigen universiteit. Beide checks geven meteen antwoord, en allebei zeggen ze “geverifieerd”.
Elke gratis check heeft een betaler, en die betaler verraadt wiens gegevens de check raadpleegt. Op de pagina zelf ziet u die betaler niet, dus beoordeel de check op de route: kwam u erop via een register of de eigen website van de universiteit, of via het document dat u in handen hebt?
| De check | Wie betaalt | Wat het bewijst |
|---|---|---|
| Openbaar register | Overheid of toezichthouder | De universiteit, niet de persoon |
| Studentenadministratie van de universiteit | De universiteit (sommige vragen een vergoeding) | De graad van deze persoon |
| Digitaal document van de afgestudeerde | De universiteit en haar platform | Dat de universiteit het heeft uitgegeven |
| Hedd (VK), de Clearinghouse (VS) | Meestal degene die de vraag stelt | De graad van deze persoon |
| Adres of QR-code op het diploma | Wie het diploma heeft gemaakt | Op zichzelf niets |
Een adres of QR-code op een diploma bewijst op zichzelf niets. Een echte leidt naar de website van de universiteit. Die van een verkoper is een restaurant dat zijn eigen recensies schrijft.
De handleiding over diplomafraude die Hedd, de officiële Britse dienst voor diplomaverificatie, voor werkgevers heeft gemaakt, beschrijft nepverificatiediensten die op echte zijn nagemaakt, “bedoeld om nepdocumenten te staven en werkgevers wijs te maken dat de diploma's zijn gecontroleerd”.
Probeer het uit op de twee kandidaten. Wie betaalt voor elk van deze checks? Beslis eerst, en klik dan open.
Het adres om “gratis te verifiëren” op het diploma van kandidaat A
Wie het diploma heeft gemaakt. Dat kan de universiteit zijn of een verkoper, en de pagina vertelt u niet welke van de twee. Begin opnieuw bij de eigen website van de universiteit.
De link van kandidaat B, geopend op de eigen website van de diplomadienst
De universiteit, via haar diplomadienst. U leest haar eigen ondertekende registratie van kandidaat B.
Een antwoord per e-mail van de studentenadministratie over kandidaat A, vanaf een adres dat u zelf op de website van de universiteit vond
De universiteit. Het antwoord komt uit haar eigen gegevens, via een deur die u zelf hebt gekozen.
Een universitair diploma gratis controleren: drie stappen
1. Zoek de universiteit op in een register dat zij niet zelf kan aanpassen
Prijs voor u: niets Begin bij de officiële lijst van het land waar de universiteit staat:
- VK: de wegwijzer van GOV.UK, de website van de Britse overheid, naar de lijst van elk landsdeel, en de zoekfunctie van Hedd voor erkende instellingen met graadverlenende bevoegdheid.
- VS: DAPIP, de database van geaccrediteerde instellingen van het Amerikaanse ministerie van Onderwijs.
- Australië en Nieuw-Zeeland: het National Register van aanbieders van TEQSA, de Australische toezichthouder op het hoger onderwijs, en de zoekfunctie voor erkende onderwijsorganisaties van NZQA, de Nieuw-Zeelandse kwalificatieautoriteit, waarin u op universiteiten kunt filteren.
- Elders: de eigen lijst van het ministerie van Onderwijs, plus onze tool met officiële waarschuwingslijsten.
Zoek de instelling op die het diploma verleent: GOV.UK waarschuwt dat niet elke hogeschool die een opleiding verzorgt, de graad ook zelf mag verlenen. Zo controleert u de instelling, niet de persoon.
Staat ze niet op de lijst? Beschouw het diploma dan als onbevestigd, niet als nep.
In het VK verlenen enkele instellingen hun eigen, unieke graden, zoals de Degree of the Utter Bar van de Inns of Court (de beroepsverenigingen van Engelse barristers): GOV.UK vermeldt die als recognised awards (erkende graden). Is een universiteit gesloten of gefuseerd, dan laat de zoekfunctie van Hedd, waar mogelijk, zien wie nu haar gegevens beheert (zie de veelgestelde vragen). Vraag het na bij de officiële instantie of de studentenadministratie voordat u een oordeel velt.
2. Vraag de afgestudeerde om een officieel document
Prijs voor u: niets In het VK en de VS geven sommige universiteiten geverifieerde digitale diploma's of cijferlijsten uit via platforms zoals Gradintel of Parchment: de afgestudeerde stuurt het document vanuit het eigen account, en u ziet de geverifieerde registratie van de universiteit. In Australië en Nieuw-Zeeland zegt My eQuals dat het ontvangen van documenten die daar worden gedeeld, “gratis is”.
Welke dienst het ook is: open het gedeelde document op de eigen website van die dienst, door het adres zelf te typen of via de website van de universiteit.
Voor OpenCerts-bestanden uit Singapore laat opencerts.io zien of een bestand ongewijzigd is en of de instelling die erin staat, er op haar eigen officiële website voor instaat. Bestanden kunnen worden gekopieerd, dus controleer of de persoon die erin wordt genoemd, ook degene is die tegenover u zit.
Of vraag de afgestudeerde om de universiteit het aan u te laten bevestigen. Eén bericht is genoeg:
“Kunt u een officieel bewijs van uw diploma met mij delen, via de dienst voor digitale diploma's van uw universiteit of door de studentenadministratie te vragen het rechtstreeks aan mij te bevestigen? Ik vraag dit aan iedereen, en een kopie van het diploma is op zichzelf niet genoeg.”
3. Vraag het de universiteit zelf, via de voordeur
Prijs voor u: niets, of het eigen tarief van de studentenadministratie Zoek de studentenadministratie op via de officiële website van de universiteit, vraag wat zij rekent en stuur dan:
- de volledige naam van de afgestudeerde in die tijd, en elke latere naam
- de geboortedatum
- de graad, de studierichting en het jaar die de afgestudeerde opgeeft
- de ondertekende toestemming van de afgestudeerde (reken erop dat u die in het VK nodig hebt; een Amerikaans college vraagt er misschien niet om, zie hieronder)
- één vraag: “Kunt u bevestigen of deze persoon deze graad heeft behaald?”
In de VS mag een college “behaalde graden, onderscheidingen en prijzen” en de inschrijvingsperiode volgens FERPA, de Amerikaanse privacywet voor studiegegevens, als directory information behandelen, en ze dan zonder toestemming bevestigen, tenzij de student zich daarvoor heeft afgemeld. Sommige colleges sturen zulke vragen door naar de National Student Clearinghouse, de centrale dienst waarlangs de meeste colleges diploma's bevestigen. Die rekent de kosten door aan wie de controle aanvraagt.
Bent u de afgestudeerde en vraagt men u te betalen voor de controle van uw eigen diploma? Op de startpagina van Hedd staat dat de dienst “niet bedoeld is voor studenten of afgestudeerden om hun eigen graad te verifiëren”. In de veelgestelde vragen staat daarbij dat, als een werkgever of bureau verificatie eist, “het hun verantwoordelijkheid is om de verificatieaanvraag te regelen en te betalen”.
Draai het prijskaartje om: wat nepsites voor diplomaverificatie echt kosten
GRATIS Een “verificatielink” die u niet kunt herleiden tot de eigen website van de universiteit
Betaald door wie hem heeft gemaakt, en de pagina zegt niet wie dat is. Begin in plaats daarvan bij de eigen website van de universiteit. Is hij van een verkoper, dan kost hij u een vals ja, met uw naam onder het besluit.
GRATIS Elke universiteit ter wereld, meteen, typ gewoon een naam
Betaald door niemand die u kunt aanwijzen. Echte diensten vermelden welke universiteiten ze dekken en vragen om identificerende gegevens, vaak met toestemming. Het kost u een gok uit de eigen lijst van de website, mogelijk over iemand anders.
SNEL Een “tussenpersoon” die het officiële rapport voor u regelt, tegen betaling
Betaald door u, en niet aan de officiële instantie. Het Chinese verificatiecentrum CSSD waarschuwt voor mensen die beweren in zijn naam verificaties en spoedprocedures aan te bieden, “tegen hoge vergoedingen”. Alleen de afgestudeerde zelf kan een aanvraag indienen, via het platform van CSSD of via officiële provinciale instanties. Het kost de afgestudeerde geld en persoonsgegevens, en u houdt er een rapport aan over dat u niet kunt vertrouwen.
GRATIS Een antwoord van de “studentenadministratie”, verstuurd vanaf webmail of vanaf een domein dat sprekend op het echte lijkt
Betaald door wie het adres heeft geregistreerd. Universiteiten antwoorden vanaf hun eigen domein, of via een officiële dienst die ze op hun eigen website noemen. Het kost u de hele controle: wat het antwoord ook zegt, niemand van de universiteit heeft het gezegd.
Als een gratis check en de studentenadministratie elkaar tegenspreken
Stel: de gedrukte check van kandidaat A zei ja, en de studentenadministratie die u zelf vond, heeft geen registratie. Ga eerst na of u de naam van destijds en het juiste jaar hebt doorgegeven, en vraag het opnieuw. Is er dan nog steeds niets, dan heeft de studentenadministratie het laatste woord. Confronteer niemand op grond van de pagina van de verkoper.
Bewaar beide antwoorden. Meld de nepverificatiewebsite in het VK bij het NCSC, het Britse nationale centrum voor cyberveiligheid, dat frauduleuze websites kan onderzoeken en offline kan laten halen, en laat het Hedd weten via de contactpagina, waar meldingen van nepinstellingen en diplomafraude binnenkomen.
Elders vertelt u de studentenadministratie van de universiteit wat u te zien kreeg: zij wil weten dat haar naam wordt gebruikt. In onze gids voor werkgevers leest u wat u doet als u een nepdiploma ontdekt.
Volg het geld terug naar de gegevens. Een gratis check is precies zoveel waard als de gegevens erachter, en de route verraadt van wie die zijn. Kwam u binnen via de eigen deur van de universiteit? Dan zijn het de gegevens van de universiteit. Zijn ze van degene die het diploma verkocht, dan is het geen check. Dan hoort het bij de verkoop.
Bronnen
- Hedd en Prospects: Degree fraud toolkit for employers: nepverificatiediensten
- Hedd: niet bedoeld voor controles door afgestudeerden zelf, bewijs van toestemming; zoeken naar instellingen; veelgestelde vragen: wie betaalt; contact: meldingen van nepinstellingen en diplomafraude
- GOV.UK: nagaan of uw universiteit of hogeschool een graad mag verlenen, met de lijst van recognised awards
- Gradintel en Parchment: geverifieerde digitale diploma's, uitgegeven door universiteiten
- US Department of Education: DAPIP
- TEQSA: National Register of Higher Education Providers en NZQA: Find education organisations
- My eQuals: Document verification en FAQs for verifiers: gratis te ontvangen, eigendom van de aangesloten instellingen
- OpenCerts: FAQ: wat een geslaagde controle bewijst, gekopieerde bestanden
- US Department of Education: FERPA-regelgeving, 34 CFR Part 99: directory information (99.3, 99.37)
- National Student Clearinghouse: Verify now: deelnemende instellingen, benodigde gegevens, betaald door de aanvrager
- CSSD (Chinees ministerie van Onderwijs): Declaration on Verification Business
- NCSC: een frauduleuze website melden
Eerst checken, dan vertrouwen. De gratis tools in het Nepdiplomalab bekijken een cv, de website van een school, een bericht of een “verificatiedienst” en tonen u de waarschuwingssignalen, met links naar de officiële registers.